Bonding

W prawidłowym / bezpiecznym podejściu do budowy sieci strukturalnej w budynku, połączenie między punktami dystrybucyjnymi powinno być oparte na minimum dwóch przewodach. Oczywiście musimy pamiętać aby urządzenia sieciowe, między którymi będziemy prowadzić komunikację wspierały protokół RSTP oraz LACP. Pierwszy z nich zapobiegnie powstawaniu pętli w sieci oraz umożliwi ustalenie drogi do switcha core’owego natomiast drugi umożliwi skonfigurowanie nadmiarowych linków w wybranym trybie pracy. I to nie jest tak, że powinniśmy myśleć o bondingu jako tylko o podnoszeniu przepustowości, gdzie cztery linki dają nam od razu cztery razy szersze łącze. Powinniśmy go rozpatrywać rónwnież jako zabezpieczenie naszej infrastruktury ze względu na awarie jak również jako możliwość balansowania ruchu pomiędzy urządzeniami lub segmentami sieci. Dlatego warto poświęcić troche czasu na przemyślenie koncepcji i rozrysowanie połączeń między punktami dystrybucyjnymi aby dobrać odpowiednią metodę agregacji. Będą miały na to wpływ również urządzenia końcowe i ich role w sieci jakie mamy za agregowanymi punktami – serwery, macierze dyskowe, itp. Natomiast musimy pamiętać, aby porty na zakończeniach linków pracowały z taką samą szybkością i trybem działania. Bez odpowiedniego podłoża w warstwie łącza danych nie będziemy mogli wykorzystać skutecznie agregacji. A więc jakich trybach pracy może działać bonding na Router OS? Zaraz się tego dowiemy.

Topologia

Konfiguracja

Zaczynamy od dodania interfejsu, który będzie agregował linki po obu stronach łącza. W tym celu na obu urządzeniach przechodzimy do zakładki “Interfaces -> Bonding“.

Dodajemy nowy interfejs znakiem “+” i wpisujemy nazwę dla agregowanego połączenia.

Na karcie “Bonding” wybieramy porty uczestniczące w agregacji. Po stronie “A“, porty ether1 i ether2. A po stronie “S0” będą to porty ether9 i ether10. Następnie wybieramy tryb pracy.

!!! UWAGA. Należy pamiętać aby porty, które będą dodawane do agregacji nie były w tym samym czasie podłączone w bridge’u. Jeżeli poprzez agregację przekazujemy informację o sieciach wirtualnych muszą one być dodane do interfejsu bonding na obu urządzeniach.

Możemy sprawdzić działanie naszego zagregowanego łącza poprzez przejście do konsoli i uruchomieniu następującego polecenia interface monitor-traffic ether-x,ether-y,bonding aby zobaczyć aktualne wykorzystanie łącza, gdzie:

ether-x/y/z oznacza numery portów dodanych do agregacji,
bonding oznacza nazwę interfejsu stworzonego na potrzeby agregacji.

Podsumowanie

Omówiliśmy zatem trzy podstawowe tryby pracy: elastyczne wykorzystanie łącza (LACP-802.3ad), podniesienie przepustowości (balance-rr) oraz zapewnienie nadmiarowości (active-backup). LACP jest protokołem, który wykorzystuje nadmiarowe linki aby dostosować ruch pomiędzy urządzeniami tak aby najlepiej zutylizować łącze. Tryb balance-rr to rzeczywiste wykorzystanie nadmiarowych linków jako jeden fizyczny link z rozszerzoną przepustowością. Tryb active-backup wykorzystuje tylko jeden link do komunikacji a drugi pozostawia w zapasie i w przeciągu ułamka sekundy podmienia go w przypadku zerwania podstawowego połączenia. A jeżeli przyjrzeć się dokładnie tym trybom mamy jeszcze kilka opcji w zanadrzu.

Instrukcja wideo